درمان دارویی اوتیسم

درمان دارویی اوتیسم
Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

در حال حاضر هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند اختلال طیف اوتیسم (ASD) یا همه علائم آن را درمان کند. اما تعدادی از داروها می توانند به درمان برخی علائم مرتبط با اوتیسم ، به ویژه بعضی از رفتارهای خاص کمک کنند. پزشکان اغلب از داروها برای مقابله با یک رفتار خاص، از جمله کاهش آسیب یا پرخاشگری استفاده می کنند. به این ترتیب با کاهش یک سری از علائم و مشکلات به وسیله دارو، به فرد مبتلا به اوتیسم اجازه می دهد تا روی موارد دیگر از جمله یادگیری و ارتباطات تمرکز کند. تحقیقات نشان می دهند که بیشترین تاثیر دارودرمانی زمانی است که با رفتاردرمانی ترکیب شود.

سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) استفاده از برخی داروهای ضد روان پریشی (آنتی سایکوتیک‌ها) مانند ریسپریدون و آریپیپرازول را برای درمان کج خلقی و زودرنجی های ناشی از اوتیسم در سنین خاصی از کودکان را تصویب کرده است. سایر داروهایی که غالباً برای بهبود علائم بیماری اوتیسم  استفاده می شوند مورد تایید FDA برای این منظور خاص مورد نیستند و برخی از داروهایی نیز برای افراد کمتر از 18 سال تأیید نشده است. به هر حال همه داروها خطراتی دارند که برخی از آنها جدی هستند. خانواده ها برای اطمینان از استفاده ایمن از هرگونه دارو ، باید با پزشک فرزندان خود همکاری نزدیکی داشته باشند.

دارو درمانی اوتیسم (Medication Treatment for Autism)

  •  مهارکننده های جذب مجدد سروتونین انتخابی (SSRIs)

این گروه از داروهای ضد افسردگی در درمان دارویی اوتیسم برخی از مشکلات ناشی از عدم تعادل سیستمهای شیمیایی بدن را درمان می کنند. ممکن است بسامد و شدت رفتارهای تکراری را کاهش دهد. اضطراب ، زودرنجی، کج خلقی، اوقات تلخی و رفتارهای پرخاشگرانه را کاهش می دهد و باعث بهبود تماس چشمی می شود.

  •  ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای (Tricyclics)

این داروها نوع دیگری از داروهای ضد افسردگی است که برای درمان افسردگی و رفتارهای وسواسی-اجباری در اوتیسم استفاده می شود.
به نظر می رسد این داروها عوارض جانبی جزئی تری نسبت به SSRI دارند و در معالجه یک سری از افراد اوتیستیک و علائم خاصی از اوتیسم موثرتر نیز واقع شده اند.

این نوع داروها بر مغز شخصی که آنها را مصرف می کند، تأثیر می گذارد. داروی ریسپریدون در درمان دارویی اوتیسم برای کاهش تحریک پذیری در افراد 5 تا 16 ساله مبتلا به اوتیسم تأیید شده است. این داروها می توانند بیش فعالی و رفتارهای کلیشه ای و تکراری را کاهش دهند. همچنین پرخاشگری را در مبتلایان به اوتیسم به حداقل می رساند.

این گروه از داروها می توانند به افزایش تمرکز و کاهش بیش فعالی در مبتلایان به اوتیسم کمک کنند. آنها به ویژه برای کسانی که علائم خفیفی از اوتیسم دارند مفید می باشد.

این گروه از داروها می توانند به رفع اضطراب و اختلالات هراس ، که اغلب با افراد اوتیستیک همراه هستند ، کمک کنند.

  •  ضد تشنج (Anticonvulsants)

این داروها تشنج و اختلالات تشنج مانند صرع را درمان می کنند. (منظور از تشنج حملاتی عصبی است که در آن فرد دچار لرزش و تکان های شدید، سفت شدن بدن و خیرگی در چشم ها می شود.) تقریباً یک سوم افراد دارای علائم اوتیسم دارای تشنج یا اختلال تشنج هستند.

ایجاد یک برنامه در دارو درمانی اوتیسم

پزشکان معمولاً یک دارو را به صورت آزمایشی تجویز می کنند تا ببینند این دارو چقدر به فرد اوتیستیک کمک می کند. برخی از داروها ممکن است علائم را در ابتدا بدتر کنند یا چندین هفته طول بکشد تا بر فرد تاثیر بگذارد. پزشک ممکن است برای یافتن مؤثرترین برنامه دارویی، دوزهای مختلف یا ترکیبات متفاوتی از داروها را امتحان کند.
خانواده ها و پزشکان باید با هم همکاری کنند تا اطمینان حاصل شود که برنامه داروها بی خطر است و همه داروها فایده ای دارند. اکیدا توصیه می شود بدون تجویز و مشورت با پزشک هیچ گونه دارویی جهت افراد اوتیسم مورد استفاده قرار نگیرد.

نکاتی که باید در مورد درمان دارویی اوتیسم به خاطر داشته باشید:

  1. پزشکان و خانواده باید با هم همکاری کنند تا از استفاده ایمن از داروها اطمینان حاصل شود.
  2. هر دارویی به هر فرد مبتلا به علائم اوتیسم کمک نمی کند.
  3. ممکن است دو فرد مبتلا به اوتیسم نسبت به یکدیگر و یا نسبت به افرادی که اوتیسم ندارند ، متفاوت به داروها پاسخ دهد.
  4. برخی از داروها خطرات جدی برای استفاده کننده از آنها دارند.
  5. بدون تجویز و مشورت پزشک هیچ دارویی جهت افراد اوتیسم مورد استفاده قرار نگیرد.

 

همچنین می توانید مطالب ذیل را مطالعه بفرمایید:

نقش کاردرمانی در بهبود اوتیسم

پاسخی بگذارید